Welkom bij camperreis.nl
Home arrow Familie Peerenboom arrow Midden Oosten reis deel 9 Israel
Thursday, 23 October 2014
Familie menu
Ben en Juul
Loek van der Beek
Familie den Besten
Gerard&Roxana
Hans en Anja
Sjors&Monique Helderman
Angelien Koert
Leo&Janet
Marcel & Wilma
Familie Middel
Familie Mulder
Familie Peerenboom
Michelle&Marielle Peerenboom
Virginia
Walter en Doreen
Rudy en Jamaliah Welling
Familie Wesdorp
Familie de Wit
Verslagen algemeen
Fotoboekenpe
Laatste reis
Foto huidige locatie
Kaart huidige locatie
Albanie
Armenie
Baltische landen
Benin en Togo
Burkina Faso
Bulgarije
Corsica
Duitsland
Egypte
Frankrijk
Georgie
Ghana
Hongarije
Ierland
Ierland Noord
IJsland 2005
IJsland 2011
Israel
Italie
Jordanie
Kazachstan
Mali
Marokko
Marokko 2012 & 2013
Mauritanie
Moermansk, Karelie en st.P
Moldavie
Mongolie
Oekraine
Polen
Portugal
Roemenie
Rusland 2012
Sardinie
Schotland
Senegal
Spanje
Syrie
Tsjechie en Slowakije
Tunesie
Turkije
Voormalig Jugoslavie
Wales
Wijnreis
Onze camper in actie
Dieren onderweg
Mensen onderweg
Voertuigen onderweg
Midden Oosten reis deel 9 Israel Print E-mail
Deel 9 Israel,


Woensdag 3 november


In de ochtend gooien we eerst nog eens de tanks helemaal vol van het laatste Jordaanse geld, 0,50 of 1,50 per liter is toch  wel een verschil op 700 liter. Dan naar de grens, Jordanie uit verloopt heel vlotjes, in nog geen 20 minuten worden we uiterst vriendelijk het land uitgezwaaid waar alleen maar vriendelijke mensen lijken te wonen. Dan Israel in, een lang verhaal. De campers moeten helemaal leeg voor de security check en alles moet door de scan, dan de auto in carantaine buiten je eigen zicht, dat gebeurt maar met 1 van de auto’s, wel de mijne natuurlijk. Als na 4 uur uit-en inpakken alles klaar is en gecheckt, ze zijn evengoed nog de helft vergeten, maar goed dat is hun zorg, worden de paspoorten en de autopapieren heel vlot en zonder kosten in orde gemaakt. Het geheel laat een onsympathieke indruk achter, dat ze met het item veiligheid secuur omgaan kunnen we wel inkomen maar de houding die ze zich daar bij aanmeten zou wel een beetje anders kunnen. Na de passage blijft het onze gedachten de rest van de dag bepalen.


Eilat houden we voor gezien en we rijden direkt noordwaarts om de Shororet kloof te bezoeken, een mooi ritje door de woestijn brengt ons bij de kloof en de Amran pilaren. De kloof valt tegen, de pilaren hebben mooie kleuren maar zijn zeker niet spectaculair. Overal wandelaars, dat valt gelijk op en zal ook in heel Israel zo blijven. Wandelen over de duizenden uitgezette routes is hier zeer populair, vooral ook in groepen. Iedere groep heeft weer zijn eigen veiligheid ingehuurd, kinderenklassen worden de  hele dag bewaakt door iemand met op zijn minst een pistool maar meestal een oversized karabijn. Zo ook in iedere toeristenbus. Het aantal te bezoeken toeristische hoogtepunten in Israel is een van de problemen, er staan meer bruine dan groene borden langs de weg. Iedere zandkorrel van een afwijkende kleur en iedere twee stenen die ooit door een mens beroerd zouden kunnen zijn geweest worden direkt met grote borden aangegeven. Net als iedere drooggevallen rivier, ieder  grotje al is ie kleiner dan een handtas, en ga zo maar door, je ziet door de bomen het bos niet meer. Hetzelfde geldt voor de wandelpaden en onverharde wegen, alles ingedeeld naar moeilijkheidgraad in de kleuren groen, blauw, rood en zwart en dan weer onderverdeeld in 2x4 of 4x4. Overal voorzien van bordjes met een hele lijst waarschuwingen, overdone! We eindigen onze eerste dag in Hai Bar waar we overnachten bij een centrum waar bijbelse dieren gefokt worden en tegen uitsterven beschermd. Bijbels ligt hier voor op de tong, weer zo’n overdreven gedoetje. Het zijn gewoon dieren die in de woestijn voorkomen en die je hier in een dierentuin en een safariparkje bij elkaar kunt zien. Mooi gemaakt en zeker de moeite, maar bijbels??? Sommige soorten zullen zeker in de bijbel voorkomen want dat speelde zich hier nu eenmaal af. Tegen half zeven maken we het voeren mee en de volgende ochtend maken we een rit over het buitenterrein met eigen auto’s.

Over brandstof hadden we het al, alle andere prijzen zijn hier ook aan de maat, gelijk aan West Europa, staat tegenover dat het assortiment en kwalitiet ook vrijwel gelijk is en dat is ook wel weer eens prettig. Zo komen we na het Safariritje langs een cafe met winkeltje waar ze allerlei biologische produkten verkopen en echte cappucino met heuse biologische appeltaart. Als je dan ook nog krijgt wat je besteld hebt en de appeltaart is ook nog warm, ja dan mag het wat kosten als je daar in een schaduwrijke tuin van mag genieten. Voor mij het eerste moment dat ik een prettig gevoel in Israel had. Dat gaat ook weer snel voorbij want als we op weg gaan naar twee nationale parken met daarin zogenaamd spectaculaire zandheuvels en een dorp gesticht door Sefi Hanegbi, rijden we feitelijk alleen maar over een weg waar je links nog rechts vanaf mag omdat het militair terrein is, alles wat dat niet is, is nationaal park. Zo lijkt de hele Negev woestijn in elkaar te zitten. Er zijn 3 mogelijkheden, er wordt gewoond, achter hekken en slagbomen, het is militair en wat overblijft is nationaal park, hoe klein ook. Zo ook hier, het ene nationale park is van de aardbodem verdwenen wegens uitbreiding van de militaire activiteiten en het andere zijn een paar zand heuvels die nog geen hectare beslaan waarvan groepen kinderen, bewaakt door mister gunman, vanaf rollen, nationaal park.......? Laat me niet lachen, een strookje rest, gelegen tussen twee firingzones van het leger. Dit lijkt misschien allmaal negatief maar het is gewoon de Israelische realitiet en wij moeten daar even een paar dagen aan wennen denk ik, de Negev woestijn is echt prachtig en zeer gevarieerd, wint van Wadi Rum!! We rijden door naar de Ramon krater, 40 bij 8 kilometer groot. Te groot om echt te overzien, we dalen er in af met de auto en maken een 4x4 ritje in de krater, categorie zwart, ja ja, moet je je voorstellen dat je in afrika zo nu en dan een stapeltje stenen vindt dat aangeeft dat je nog de goede kant op gaat, hier is zowel de linker als de rechtezijde van de piste belegd met een aaneengeloten rij stenen, je zou er eens een meter naast terecht komen, quelle avonture........Nadat we nog even een bezoek hebben gebracht aan een caravanserai van de Nabateeers, ook hier weer met een uitgebreid watersysteem gaan we op zoek naar onze overnachtingplaats bij een ecologische deserthut. Volgens de eigenaar de enige ecologische lodge in Israel, met zonneenergie, olielampjes en een ecotoilet. Ja ja, als ie er nou zelf maar in gelooft dan vind ik het wel best, gat in de grond als toilet en dan je lodge eco noemen, zelf ’s avond in je dikke 4x4 naar huis rijden want om nou zelf ook nog ’s nachts eco te zijn, dat is wel weer een beetje veel van het goede. Tot nu toe maakt het land een beetje USA achtige indruk, alles wordt net effe te veel aangedikt om nog 1 op 1 geloofwaardig te zijn, de wegen zijn prima overigens, maar daar hebben ze het dan zelf ook niet over.


We rijden langs Horvot Avdat, een oude nederzetting langs de specerijenroute, bij ons ook bekend van de opnames van Jesus Christ Superstar. Dan de achterliggende kloof die indruk maakt door zijn witte kleur, we zien er een paar wilde gazelles lopen. Van daar naar de begraafplaats van Ben Gurion, de architect van de staat Israel. We blijven in de woestijn, doen boodschappen in een dorp waar veel Russen zich hebben gevestigd en rijden naar twee andere kraters waar we onder andere versteende bomen zien en een wandeling maken naar een uitzichtpunt bovenaan de kleinste krater. We besluiten tot een extra ommetje en komen zo terecht op een krokodillenfarm waar we een leerzame rondleiding krijgen. Dan naar  Mamshit een oude nederzettting met er omheen natuurlijk nationaal park, Ik vermoed dat het aantaal nationale parken in Israel met gemak de duizend overschrijdt. Op de bijbehorende camping een familie die de verjaardag viert van een van de kinderen, de oma van het spul spreekt Nederlands en blijkt geboren in Haarlem. We worden uitgenodigd mee te eten maar hebben helaas net zelf het eten klaar staan.In deze buurt wonen zwarte Hebreers, afstamelingen van Amerikaanse slaven, we hebben ze niet gezien.


Vanaf Mamshit rijden we naar het zuidelijkste stuk van de Dode Zee, daar waar de bekende Dode Zee werken zijn. Hier worden uit de zee allerlei mineralen gewonnen waaronder Magnesium. Vanaf een uitzichtpunt kan je eea goed overzien en wordt er uitleg gegeven over de geschiedenis en het functioneren van het complex. Langs de voor  98% uit zout bestaande berg Sedom rijden we naar Masada, de burcht waar Herodes lang stand hield tegen de Romeinen. Het is een gigantische en hooggelegen burcht, we laten ons er heen vervoeren met de kabelbaan. Per dag komen hier duizenden bezoekers. Nadat we terug zijn gaan lopen, bezoeken we nog Ein Gedi, een Kibboets met een botanishe tuin die vele prijzen gewonnen zou hebben. Feitelijk is het niet meer dan een aardig aangelegde tuin tussen de huisjes in het woongedeelte van deze cooperatieve boerderij, die zich tegenwoordig voornamelijik met toerisme bezighoudt. Het vinden van een plek om te overnachten wordt steeds lastiger, op veel plaatsen worden we geweigerd omwille van veiligheid, hun veiligheid wel te verstaan. Alles wat ze niet direkt herkennen wordt beschouwd als een risico. We belanden dan ook aan het einde van de dag op een voormalige pick-nick plaats waar het behoorlijk smerig is.


Zondag 7 november


In de ochtend bezoeken we eerst Qumran, de plek waar de Dode zeerollen zijn gevonden, vlak bij de plaats waar een deel van de rollen door de Essenen zou zijn vervaardigd in hun klooster. Op weg naar Jeruzalem bezoeken we de moskee waar het graf van Mozes zich zou bevinden, een heilige plek, ook voor Moslims. Dan naar een uitzichtpunt vanwaar je zowel Jeruzalem als ook Jericho ziet liggen. Het gebied  hier wordt deels bevolkt door Palestijnen en door bedouinen. Van dorp tot nederzetting is het hier verschillend. Als we de herberg van de Barmhatige Sameritaan willen bezoeken mislukt dat vanwege wegwerkzaamheden, op het lijstje met gemist dan maar. In de middag bezoeken we Mini Israel, een soort Madurodam. Via het USA-Park, rijden we een mooie route ten Westen van de stad en belanden uiteindelijk in een kibboets waar we ook lekker eten. Het zoeken van de plek heeft veel tijd gekost, vrijwel overal geweigerd vanwege veiligheid. De manager van deze kibboets kende het verschijnsel camper wel en had er geen problemen mee.

Maandag bezoeken we het recent geopende Holocaust museum en het Israel museum, daarmee is de dag ook direkt gevuld. We overnachten op een campground in een nationaal park, lastig te vinden maar ik was het bij toeval gisteren al tegengekomen. We maken een kampvuurtje om onze Israel gedachtes eens rustig de revu te laten passeren. Om 6.30 rijden we opnieuw naar Jeruzalem, we dachten de drukte van gisteren rond die tijd wel enigzins te kunnen ontlopen, dat valt tegen. We rijden via de wijk van de Orthodoxe Joden naar het oude centrum, waar we vlak aan de muur een parkeerplaats vinden. Het aantal hoogtepunten daar zijn te groot om hier te noemen, alles ligt echter verrassend dicht bij elkaar, Tempelberg, Olijfberg en Golgotha, het zijn afstandjes van niks, makkelijk te belopen en alle bezienswaardigheden direkt bereikbaar. Aan het einde van de middag rijden we naar Ramallah waar we de tombe van Arafat bezoeken en waar we meteen op een heel andere manier benaderd worden, open en vriendelijk, in plaats van het argwanende. Alsof je hier, binnen de illegaal door Israel gebouwde muren, in Palestijns gebied, terug bent in Jordanie. Een beveiliger van de regeringsgebouwen van de Palestijnse Autoriteit waarbinnen de tombe ligt, brengt ons naar een overnachtingsplaats midden in Ramallah. ’s Morgens moeten we aansluiten in de rij om er weer uit te komen en als je dat gedrang ziet tussen hoge hekken met veel prikkeldraad waar de enige uitgang uit de hele stad is, dan moet ik toch even denken aan diverse tentoonstellingen en musea die we de afgelopen dagen bezocht hebben en waar het vaak gaat over de ghetto’s waarin de Joden werden afgesloten van de rest van de wereld, wat is het verschil met wat ze zelf hier aan het presteren zijn eigenlijk? We zien het vliegveld dat in de 90-er jaren is aangelegd na het bereiken van de akkoorden die het zelfbestuur regelden en later net zo hard weer door Israel is kapot geschoten om te voorkomen dat Palestijnen op die manier zonder eerst door Israel te worden gecontroleerd konden reizen. Israel, of misschien beter de regering Netanyahu, misbruikt de oude akkoorden om deze muren te bouwen, de autonome regio’s zijn namelijk nauwkeurig vastgelegd en daarmee onstaat dus een soort grens. Dit kan nooit bijdragen aan een echte oplossing, ik heb  niemand gesproken, Israelier noch Palestijn, die daarin gelooft. De spanning achter deze muren kan slechts zo hoog worden dat er een bloedige opstand uitbreekt, Als dat op een moment gebeurt dat Israel nog meer van zijn goodwill in de wereld heeft verspeeld dan konden de muren op die manier nog wel eens bijgedragen hebben aan een oplosssing.


Als we weer bevrijd zijn rijden we richting Jericho, ook deze stad is nog slechts via 1 weg te bereiken, alle andere wegen zijn door Israel afgesloten om op die manier ook controle te houden op Palestijnen die tussen hun eigen autonome gebieden willen reizen, tenzij speciale toestemming van Israel, is dat nu onmogelijk geworden. Zodoende komen we weer langs de herberg van de Barhartige Sameritaan en die is vanaf deze kant wel bereikbaar, er blijkt een nieuw museum te zijn ingericht dat ook het huidige leven van de Sameritaanse gemeenschap belicht. Nooit geweten dat die nog bestond.....Kan dit dus van het gemist lijstje af en komt Jericho er op, inclusief het st George en het Qaran klooster, het tweede is overigens de naamgever van het woord quarantaine. We rijden nu dus op de Westbank langs de Jordaan. Over deze weg rijden zowel Palestijnen als Israeliers en dat geeft natuurlijk weer een uitgebreide check als je de weg wilt verlaten. Ze hadden deze keer een onderzoek met een hond in gedachte waarbij we zelf niet aanwezig mochten zijn. Ik heb het helmaal gehad met hun zogenaamde veiligheidsonderzoeken, die sowieso allemaal zo onvolledig zijn en uitgevoerd worden door jeugdige soldaatjes, meest meisjes, die de fase van kindsoldaat maar nauwelijks zijn ontgroeit. Ik maak me kwaad en ontzeg de veiligheids crew de toegang tot mijn auto buiten mijn bijzijn en maak ze ook duidelijk dat de hond er helemaal niet inkomt. Jolanda en Virginia moeten ergens achter een hek en ik mag er bij blijven, direkt bij het begin zegt de een dat ik op 5 meter moet gaan staan en een ander dat ik een klep van de camper open moet doen. Nu is het genoeg, ik draai alles op slot, zet het alarm er op, eis onze paspoorten terug en verzoek ze toch eens vriendelijk na te denken voordat ze mensen met al deze onzin lastig vallen, zijn ze wel op de hoogte van de veiligheidscheck die iedere auto ondergaat bij binnenkomst?? Nee is het antwoord. Of wij er uitzien als een Palestijns zelfmoordcommando of als toeristen uit een land dat altijd wel erg loyaal aan Israel is. Ze krijgen er genoeg van en we mogen zonder verdere controle verder. Onderweg nog een tentoonstelling die de loop van de Jordaan behandelt tussen het meer van Galilea en de Dode zee. Aan het einde wordt duidelijk waar het echt over gaat, de trots waarmee nieuwe nederzettingen nog steeds verrijzen in dit gebied.  Is Israel nou een onprettig land om met je camper heen te gaan? Toch niet, ik kan gewoon slecht tegen mensen die proberen hun autoriteit te doen gelden zonder na te denken, 5 minuten later lach ik er weer om, zij ook hoop ik, dat ze zich door een grote dikke Hollander zo hebben laten intimideren dat ze hun opgedragen werk niet hebben uitgevoerd en daarmee ’s lands veiligheid in gevaar hebben gebracht. We rijden naar een stel warme bronnen die uitmonden in een meer, prachtig helder water met veel vissen. We kunnen er binnen met onze 14 dagen geldige national park toegangskaart en gaan er heerlijk zwemmen. Als je stilzit met je voeten in het water dan knabbelen de kleine visjes het eelt van je voeten, duurt mij te lang, te veel eelt.

We overnachten op een mooie plek langs de zgn Scenic 6666/667. We zien er de grijze woestijnvos, als we later een kampvuurtje aanleggen en naast de camper zitten, meen ik iemand op het deurtrapje te horen, het blijkt een (andere) vos die de camper wel eens aan een onderzoek wil onderwerpen. Hij schrikt wel als we komen maar blijft toch in de buurt, komt zelfs tot op 2 meter vanaf het kampvuur. Als we gaan slapen lijkt het alsof we een paar slippers missen, morgen nog eens goed kijken. Het verlies blijkt groter, als we de volgende ochtend naar buiten willen staat ons trapje verderop, gelukkig van te voren gezien anders zou je je nek nog breken. Een van de slippers vinden we terug, aan stukken gebeten, net als blijkt later 2 van onze zwembroeken. Leuk zo’n verblijf in de natuur.


Donderdag 11 november


Vandaag blijkt de sterfdag van Arafat te zijn, hadden we het geweten hadden we twee dagen later naar Ramallah gegaan. Nu maken we de scenic route af en bezoeken we Bet Shean, een opgraving waaruit blijkt dat hier in de loop der tijd wel twintig steden over elkaar heen zijn gebouwd. Dan rijden we opnieuw naar een gebied met warme bronnen dat zich bevindt op zeer korte afstand van Jordanie, dezelfde plek waar we 3,5 week geleden aan de andere kant stonden aan de voet van de Golanhoogte. Er is een aardige dierentuin bij met vooral veel soorten krokodillen, kaimannen en aligators. Het zwemmen hier is een commerciele gebeurtenis met een spa-hotel en alles dat daar bij hoort. Het water dat het eerste bad vult is behoorlijk zwavelhoudend en is 42 graden, daarin is het net zo lastig afdalen als in een zwembad met water van 15 graden. Dan naar het grote bad met allerlei verschillendende stralen water waar je als manke accuut weer van gaat lopen, Jezus is er niks bij. Opvallend is dat er hier kennelijk veel mensen in geloven want het aantal invaliden is enorm. Geheel genezen van al onze kwalen rijden we de Golanhoogte op, geen controles. Het gebied is gewoon volledig ingelijfd en maakt in hun beleving deel uit van Israel.

Als we afdalen naar het meer van Galilea dan kom je langs allerlei plaatsen die in het leven van Jezus een rol speelden, waar hij de bergrede hield, waar de vissen en het brood werden vermenigvuldigd , waar hij een blinde genas en waar hij over het water naar de vissersboot liep. Van veel van deze plaatsen wordt de exacte locatie betwist en dat leidt dan weer tot een plek waar de orthodoxen geloven dat iets gebeurd zou zijn etc etc. Wel een hoop extra toeristische attracties, dat wel.. We sluiten de dag af met een bezoek aan een olijvenperserij en de bekende Golan Heights Winery waar we een rondleiding en proeverij hebben en op het terrein mogen overnachten. De winery is een cooperatie van 8 kiboetsen die verspreid over de Golan de wijngaarden bezitten. De volgende dag zetten we onze tocht over de Hoogvlakte voort, we zien net als gisteren hele delen die nog bezaaid liggen met landmijnen, ook loopgraven oud oorlogsmaterieel en oorlogsmonumenten vind je overal langs de wegen. We rijden zo oostelijk mogelijk langs de UNDOF (VN) zone, hier communiceren de achtergebleven Syriers (meest Druzen) met hun familieleden aan de Syrische kant over het hoofd van de VN heen. Aan de voet van de berg Hermon moet je miltaire toestemming hebben om de grenslijn met Libanon te volgen, een van de onrustigste grenslijnen waar Libanese rebellen regelmatig projectielen op Israel afvuren en waar onlangs het zogenaamde bomenincident heeft plaatsgevonden. Op de Hermon is een nieuw skicentrum gevestigd en daarmee is dat de zoveelste bevestiging dat de Golan door Israel nooit in wat voor onderhandelingen dan ook zal worden ingebracht. Het wordt als 100% Israel beschouwd en zo wordt het ook ingericht. Via de Nimrod burcht en een van de drie bronnen van de Jordaan dalen we de hoogvlakte af en bezoeken het Tel Dan nationaal park. Mooie natuur langs de Dan die wel volop water bevat in tegenstelling tot de twee andere bronnen van de Jordaan. Langs de Jordaan zakken we af naar het meer van Tiberias (Galilea) om daar op het strand te overnachten. Daarbij steken we voor de tweede keer de Jordaan over op de plek waar de oude route van Cairo naar Damascus ligt en waarlangs tussen de begroeing nog veel oude voorzieningen uit die tijd zijn terug te vinden, pas op voor mijnen op diverse plekken. Als we op het strand staan zien we ’s avonds naar in mijn ogen wel heel uitgenaste vorm van toerisme. Nagebouwde vissersboten volgens het model van toen, worden tegen de schemering volgeladen met Amerikaanse toeristen voor een tochtje over het meer. Al Halleluja handjeklap zingend varen ze over het meer. Ik zit eigenlijk te wachten op een flinke wind en dan eens zien of dit schijnheilige gedoe helpt om ze net als de vissers van toen op hun gemak te laten stellen door een nep Jezus die over het water naar de boot komt lopen. Het wachten wordt niet beloond..............of het zouden de hyena’s moeten zijn die aan het meer komen drinken die de beloning vormen. Het wonder van Jezus die over het water naar die boot kwam lopen kan hier door ongelovigen simpel worden verklaard, als je honderd meter het water in loopt sta je nog steed maar tot je knieen in het water, zo vlak is de oever. Zelf hebben we natuurlijk wel even gezwommen in het meer, waar overigens veel watertoerisme langs is en waar ook anderen ’s nachts op het strand overnachten.


Zaterdag 13 november


Via Kafr Kana (Kanaan, de plek waar Jezus water in wijn veranderde voor de bruiloft met 5000 gasten) rijden we naar Nazareth. Op de plek waar Jozef woonde en aan Maria de geboorte van jezus werd aangekondigd door de engel Gabriel(wist zij veel dat ze zwanger was), is een gigantische pelgrimskerk verrezen, de Verkondigingskerk. Ook tijdens ons bezoek zijn er verschillende diensten aan de gang met pelgrims van over de hele wereld. Net als in Jaruzalem zijn er ook weer kerkgenootschappen die op andere vlakbij gelegen plaatsen, kerken hebben gebouwd en die plek als DE plek beschouwen. Het maakt eea er niet geloofwaardiger op. Wat we wel geloven is dat Nazareth ook bekend is vanwege zijn gebak, heerlijk!! Het was even lastig stoppen bij een van de in gebak gespecialiseerde winkels maar het loont de moeite. Via de vallei waarvan God zie dat wie zou zaaien ook zou oogsten rijden we een stukje naar het noorden, net als Nazareth overigens, merendeel bevolkt door Arabieren, zowel Moslim als Christelijk. Feitelijk wonen in dit deel van Israel, wat toch geen bezet of veroverd gebied is, vrijwel geen Joden. Opnieuw komen we in een streek waar veel Druzen wonen, deze keer lukt het wel om een van hun heiligdommen te bezoeken, een tombe van een van hun profeten. De dorpjes staan nog in de diverse reisgidsen als klein en niet toeristisch, helaas is die tijd geweest, het zijn behoorlijke steden geworden. Dan richting Middellandse zee waar we Akko willen bezoeken, daar is het echter zo druk dat de politie het toestromende verkeer weer de stad uit stuurt. We hadden graag de beroemde burcht die Napoleon met 30.000 man niet kon innemen bezocht. We rijden door naar Haifa waar we de Duitse kolonie bezoeken en de heilige tuin van de Bahai, we overnachten op de Karmel berg. Als we de volgende ochtend met pijn en moeite kunnen parkeren om het scheepvaart- en immigratiemuseum te bezoeken heb ik het ineens helemaal gehad met Israel en alles wat daar met hun zogenaamde eigen veiligheid te maken heeft. Van Angelien moeten ze om het museum te betreden het paspoort zien, Loek mag zo naar binnen en wij moeten eerst uitleg geven over alle stempels in ons paspoort, vervolgens moet de inhoud van de damestassen grondig worden onderzocht en dat allemaal door een jongetje van 19 jaar zonder legitimatie. Ben ik hier bij een museum? Als ik het had willen vernietigen had dat makkelijk gekund tijdens het loopje erheen, je loopt er namelijk bovenlangs, als ik de militaire groep die het museum wil bezoeken had willen opblazen dan had ik dat bij de wandeling van de trap naar de ingang wel kunnen doen, we liepen er midden tussen in. Ik gris de paspoorten uit het baasje zijn handen en besluit te vertrekken, hij vreet zijn museum maar op. Dat van die paspoorten is overigens een fenomeen waar we morgen opnieuw tegenaan zullen lopen, ze worden voortdurend gegijzeld totdat men de gewenste procedure heeft doorlopen. We hebben zelfs meegemaakt dat ze door een beambte uit onze auto zijn gepakt en we ze niet eerder terug kregen dan dat hun veiligheids check afgerond was. Ik wil weg uit dit land, waar je je slechts bij uitzondering gewenst voelt. Ik kies de autobaan naar het zuiden en wil naar Eilat om morgen het land te kunnen verlaten. Als we onderweg een in 1880 door Roemenen gestichte nederzetting passeren, laat ik me overhalen om deze te bezoeken. Het blijkt een bij de internationale toerist onontdekte locatie die geliefd is bij locals. Een gezellig dorp met als grootste verrassing een rijke historie met ondere andere Rotschild, die hier in 1882 een winery begon welke nu de grootste van Israel is met een productie van 15 miljoen flessen. Het stichten van dit bedrijf was enkele jaren na de aankoop van de wijnchateaux van Mouton en Lafitte. In de jaren 50 heeft de familie het bedrijf kado gedaan aan de toen 200 medewerkers. We krijgen er een kleine rondleiding en een proeverij van een aantal zeer verrassende wijnen, het maakt de dag weer beetje goed. Na de lunch rijden we door tot op de campground ten zuiden van Jeruzalem omdat we de volgende ochtend Bethlehem willen bezoeken. Als we aankomen blijken bulldozer en vrachtwagens bezig de camping met de grond gelijk te maken, volslagen belachelijk, eea was recent en netjes. Er zal wel een militair belang achter zitten, hier vlakbij moet een van de omstreden muren verrijzen. In het achterliggende bos zien we een hele rij piketpalen. We maken een kampvuur waarop we heerlijk bbquen en overnachten op wat nu nog resteert en morgen waarschijnlijk totaal verdwenen. In de ochtend bezoeken we de grot van Roseq, een kleine maar prachtige druipsteen grot met vele verschillende formaties. Dan naar de grens van de Palestijnse regio waarbinnen Bethlehem ligt, we komen echter niet zo ver want we komen de West-Bank (waarbinnen alle Palestijnse regio’s behalve Gaza zijn gevestigd) niet eens op. Opnieuw worden de paspoorten gegijzeld en we krijgen ze niet eerder terug dan dat we zijn omgedraaid. De uitleg dat de West-Bank volgens de Israelische wet verboden is voor campers is natuurlijk een lachertje maar deze zwaarbewapende en onbeschofte teenagers houden voet bij stuk, we komen er niet door. We weten wel beter natuurlijk, we waren voor we naar Galilea en de Golan gingen toch 5 dagen lang verschillende malen op de West-Bank. Opnieuw willekeur toegepast door teenagers die niet op hun taak zijn berekend en de regels verzinnen waar je bij staat. Israel maakt uiterst slechte reclame voor zichzelf op deze manier, in de middag wordt het er al niet beter op, we rijden door de Negev en we kunnen geen verwijzing vinden naar bepaalde opgravingen waaronder een Unesco world heritage site, alles blijkt veranderd in een groot militair oefenterrein. Zo heb je een opgraving, zo betrek je Unesco er bij en als de wind even anders waait dan maken we er een oefenterrein van. Zo raak ik er ook steeds meer van overtuigd dat stichten van nationale parkjes, dierentuinen en overdreven aandacht voor totaal oninteressante opgravinkjes, in feite niks anders is dan een tweede vorm van nederzettingen beleid. Je vindt deze vorm namlijk vooral in de bezette en omstreden gebieden en langs de grenzen. In het niet omstreden deel van Israel vindt je ze veel minder of niet. We eindigen de dag bij de Negev spa waar we lekker zwemmen en overnachten. Als gebruikelijk sms ik de plek waar we zijn aan de anderen, als we echter twee uur later uit de spa komen blijkt het versturen mislukt, ook bellen lukt niet naar hun telefoons, naar andere telefoons wel. Het lijkt er dus op dat ze zijn geblokkeerd, als ik ze probeer te bereiken met de satelliettelefoon lukt dat ineens wel en prompt vliegen de door hun aan ons gestuurde smssen en andersom in en uit. Zij blijken wel in Bethlehem te zijn geweest en misschien zijn ze “tijdelijk” geblokkeerd geweest voor internationaal telefoon verkeer. Waarschijnlijk staat Thuraya niet op die lijst want een satelliettelefoon heeft geen landcode. Waarom dan direct daarna de blokkade is opgeheven blijft me nog onduidelijk. Hoe politiek overigens invloed heeft op het vrije verkeer van mensen, de Thuraya satelliet kent de positie van alle aangesloten telefoons, zo verschijnt op het display keurig bijvoorbeeld Thuraya Nederland of als je in Jordanie bent Thuraya Jordan. Kom je in Israel dan verschijnt er Thuraya Thuraya, je kan niet verwachten dat een Saoedische maatschappij Israel in je display laat verschijnen. Raar eigenlijk want Thuraya is eigendom van Boeing, Amerikaans dus en bij werkelijke conflicten staan Saoudi Arabie en Amerika toch weer aan dezelfde kant. Als je met de Thuraya satelliettelefoon de Westbank op gaat dan verschijnt er Thuraya Palestine, je kunt er dan ook ineens weer mee internetten wat in Israel niet wil lukken. Zo grijpt dus politiek in in spullen die je gewoon dagelijks denkt te kunnen gebruiken.

In de avond hebben we nog een leuk en leerzaam gesprek met een Rus die is geboren in Riga en in 1990 naar Israel is gekomen. Voorwaarde was natuurlijk wel een Joodse moeder of vader. Zijn moeder was een Joodse uit Oekraine dus voor hem geen probleem om te emigreren, zijn zus daarentegen werd geweigerd, zelfde moeder toch??  Ja dat wel maar geboren in Azerbeidjan. Toen ze een aantal jaren later als toerist op visite kwam en zich in Israel zelf meldde voor immigratie was er ineens geen enkel probleem. Hoezo willekeur??

We rijden naar Eilat waar we willen genieten van Koraal en de Rode zee, hoe eea verloopt met de pasage van de grens met Egypte volgt in deel 10


Wordt vervolgd in deel 10 Egypte

Een kleine diaserie staat hier in de linkerkolom.
< Prev   Next >
roemenie 2005 511.jpg
Inloggen deelnemers
Username

Password

Remember me
Forgotten your password?
Nieuw op Camperreis.nl
Who's Online
We have 6 guests online and 1 member online
  • trekvogels
 
Copyright 2000 - 2005 Miro International Pty Ltd. All rights reserved.
Mambo is Free Software released under the GNU/GPL License.
Design by Mamboteam.com | Powered by Mambobanner.de